Złamania w obrębie stopy: Złamania kości piętowej

Rejestracja na wizytę lekarską

Złamania kości piętowej są najczęstszymi złamaniami kości stępu (stanowią ok. 60%). Najczęściej są one wynikiem urazu wysokoenergetycznego stopy (upadek z wysokości: rusztowań, drabiny lub wypadki komunikacyjne) lub urazu bezpośredniego. W 20-25% przypadków złamaniom kości piętowej towarzyszą inne złamania, najczęściej w obrębie kręgosłupa - zwłaszcza odcinka piersiowo – lędźwiowego, stawów biodrowych oraz kolanowych. Bardzo często złamaniom kości piętowej towarzyszą również duże uszkodzenia tkanek miękkich w tym skóry. Trzeba pamiętać, że kończyna dolna w tej okolicy jest ukrwiona słabo i każda rana goi się tu wolno często z powikłaniami miejscowymi. Zagrożeni powikłaniami są szczególnie pacjenci chorujący na cukrzycę lub choroby naczyń obwodowych kończyn dolnych oraz palacze tytoniu.

Objawy złamania kości piętowej to: ból, obrzęk, zasinienie oraz deformacja obrysu (kształtu) okolicy kości piętowej. Pacjent ze złamaniem kości piętowej kuleje albo w ogóle nie jest w stanie chodzić, stanąć na uszkodzonej kończynie dolnej.

Wczesna diagnostyka złamań kości piętowej polega na wykonaniu klasycznych radiogramów w specjalnych projekcjach. Często jednak dla szczegółowej oceny złamania przed podjęciem decyzji o sposobie leczenia pacjenta diagnostykę trzeba poszerzyć o tomografię komputerową.

Zawsze przed wdrożeniem leczenia operacyjnego należy opanować i zmniejszyć obrzęk pourazowy stosując specjalne typy opatrunków oraz fizykoterapię. W pewnych przypadkach  wskazane jest szybkie nastawienie odłamów kostnych z pomocą drutów K by zminimalizować ucisk wywierany przez kość na skórę mogący spowodować jej martwicę.

Złamania kości piętowej najprościej dzielimy na złamania śródstawowe i pozastawowe oraz przemieszczone i nieprzemieszczone.

Złamania kości piętowej możemy leczyć zachowawczo (nieoperacyjnie) oraz operacyjnie. Metody nieoperacyjne zarezerwowane są dla pacjentów ze złamaniami całkowicie nieprzemieszczonymi oraz dla pacjentów z chorobami wspomnianymi powyżej z dużym ryzykiem powikłań.

W leczeniu zachowawczym bardzo ważne jest zastosowanie miękkich i wygodnych opatrunków gipsowych nie uciskających skóry oraz kontrola radiologiczna postępu zrostu kości.

Złamania przemieszczone (nawet z niewielkim oddaleniem odłamów kostnych) wymagają leczenia chirurgicznego. W zależności od typu złamania w zespalaniu odłamów możemy zastosować specjalnie domodelowane mikropłytki, druty K lub popręg w złamaniach awulsyjnych.

Wyniki leczenia złamań kości piętowej w dużym stopniu zależą od stopnia ciężkości urazu pierwotnego oraz typu zastosowanego leczenia. Niezależnie jednak od sposobu leczenia pacjenci ze złamaniem kości piętowej muszą liczyć się z powikłaniami takimi jak: zespół Sudecka, wtórnymi zmianami zwyrodnieniowo – zniekształcającymi mogącymi wymagać w przyszłości usztywnienia stawu, martwicą skóry, zespołem kanału stepu oraz infekcjami.