Więzadło krzyżowe przednie ACL: Anatomia

Rejestracja na wizytę lekarską

ACL jest więzadłem śródstawowym, ma długość około 4 cm, szerokość około 1 cm, a grubość około 5 - 6 mm, składa się z dwóch podstawowych pęczków – przednio-przyśrodkowego i tylno-bocznego.

Więzadło krzyżowe przednie  Więzadło krzyżowe przednie

Więzadło krzyżowe przednie

Przyczepia się w części centralnej powierzchni stawowej kości piszczelowej - przyczep piszczelowy znajduje się na przedniej części wyniosłości międzykłykciowej. Udowy przyczep więzadła znajduje się na powierzchni wewnętrznej kłykcia bocznego kości udowej, która stanowi boczną powierzchnię dołu międzykłykciowego. Takie umiejscowienie przyczepów oraz budowa pęczkowa, powoduje skręcanie się włókien więzadła w trakcie wyprostu i zgięcia kolana. Pęczek przednio-przyśrodkowy napięty jest w zgięciu i w tej pozycji ogranicza przemieszczenie kości piszczelowej do przodu, natomiast pęczek tylno-boczny napina się w wyproście ograniczając przednie przemieszczenie w tej pozycji, pełni również bardzo istotną rolę: stabilizując kolano rotacyjnie ogranicza nadmierną rotację wewnętrzną kości piszczelowej względem udowej. Przednio-przyśrodkowa część więzadła jest silnie napięta w wyproście kolana, co powoduje tzw. efekt "ześrubowania" stawu. ACL zawiera również włókna nerwowe przenoszące ból oraz mechanoreceptory odpowiedzialne za funkcje czucia głębokiego.

Więzadło krzyżowe przednie jest stabilizatorem przedniego przemieszczania się goleni, zapobiega przeprostowi oraz jest stabilizatorem rotacji zewnętrznej goleni i koślawienia kolana w pełnym wyproście. Zabezpiecza podudzie przed nadmiernym i nieprawidłowym przesunięciem do przodu względem uda. Nadmierne przesuniecie podudzia chory odczuwa jako gwałtowne podwichnięcie kolana z przeskokiem, któremu towarzyszy często ostry ból oraz obrzęk kolana. Taka sytuacja nazywa się ustępowanie kolana. W chwili przemieszczenia powierzchnie stawowe oraz łąkotki znajdują się w nieprawidłowym położeniu, co często powoduje ich zniszczenie. Powtarzające się incydenty ustępowania kolana nieuchronnie prowadzą do uszkodzenia innych, dotychczas jeszcze zdrowych struktur stawowych (łąkotek i chrząstki stawowej), a w końcowym efekcie do zużycia stawu, czyli zwyrodnienia. Jeżeli w czasie zajęć sportowych albo w życiu codziennym często dochodzi do ustępowania (podwichnięcia) stawu kolanowego należy zredukować aktywność fizyczną do poziomu, który nie będzie powodował występowania niestabilności. Wytrzymałość ACL zależna jest od płci i wieku; wynosi od 400 N do 600 N. Wydłużenie w trakcie urazu wynieść może ponad 50% jego pierwotnej długości, co doprowadza do jego trwałego rozciągnięcia, niewydolności i utraty właściwości stabilizujących.